Informację ujawnił serwis The Daily Beast. Facebook, zdaniem dziennikarzy, wynajął agencję Burson-Marsteller, by ta zajmowała się podsycaniem informacji niekorzystnych fla Google – przede wszystkim historii, które mogłyby zaszkodzić zaufaniu użytkowników do zasad zachowania prywatności, jakie stosuje wyszukiwarka.

The Daily Beast podaje, że:

„Burson zaoferował się nawet, że pomoże wpływowemu blogerowi napisać oczerniający Google tekst, a następnie będzie go promować w The Washington Post, Politico i The Huffington Post.”

Wszystko poszłoby gładko, gdyby nie fakt, że blogger propozycję odrzucił i opowiedział o wszystkim mediom. Opublikował w sieci wiadomości, jakie dostawał od agencji pr-owej. Ostatecznie facebook potwierdził, że Burson-Marsteller pracuje dla nich i na ich zlecenie. Autorzy tekstu snują doniesienia na temat przyczyn takiego zachowania. Zwracają uwagę, że facebook już od jakiegoś czasu nie może znieść tego, że Google wykorzystać chce dane użytkowników facebooka do rozwoju własnego serwisu społecznościowego. Muszą więc naprawdę obawiać się kolejnego ruchu Google, skoro podjęli tak drastyczne kroki.

Jak oceniacie takie działanie? W zasadzie facebook nie zrobił niczego nielegalnego – informacje podawane przez Burson-Marsteller były prawdziwe. Jedynym zadaniem agencji było dopilnowanie, by przedostały się do mediów.

Na podstawie thedailybeast.com

Szymon Baranowski w serwisie wyborcza.biz stwierdza, że „dobry wizerunek firmy jest jednym z najcenniejszych dóbr, jakie może posiadać przedsiębiorstwo”. Łatwo można go jednak zniszczyć. Najczęściej powodem są skandale obyczajowe, pogłoski o bankructwie, wadliwe produkty czy niekompetencja pracowników.

W swojej analizie zwraca uwagę na najważniejsze zasady, o jakich trzeba pamiętać.
Po pierwsze, ustal źródło kryzysu. – Badania statystyczne robione regularnie przez amerykański Institute for Crisis Management wskazują, że najwięcej kryzysów wywoływanych jest przez sposób zarządzania firmą. Nieco ponad jedna czwarta kryzysów ma swe przyczyny w działaniach pracowników niższego szczebla, np. błędy pracownicze. Zaledwie co piąty kryzys wynika z przyczyn zewnętrznych. Źródeł kryzysów należy więc szukać lub spodziewać się wewnątrz firmy – uważa Adam Łaszyn, prezes Alert Media Communications, MeritumLab i Eskadra Publica.

- Źródłem kryzysu może być także internet – podkreśla w tekście Rafał Czechowski z Imago PR. – Możliwość komentowania i oceniania usług firmy w internecie stwarza szansę na promocję, ale także na zagrożenia. Szczególnie gdy klient zostanie źle potraktowany.
Badania wykazują, że klienci reklamujący buty mniej oczekiwali wymiany towaru czy zwrotu pieniędzy, ale oczekiwali wysłuchania tego, co im się przydarzyło. Firma musi pamiętać, że ludzie zadowoleni z usługi dzielą się tym tylko z paroma najbliższymi osobami, natomiast jak jesteśmy źle potraktowani, to opowiadamy o tym nawet od 7 do 15 osobom – ostrzega Gałązka.

Po drugie, jasna komunikacja. W kontaktach z mediami należy wykazać transparentność, ale też precyzyjnie określając tzw. kluczowe przesłania. Większość firm nie ma wyspecjalizowanych komórek PR, a zwołanie konferencji leży poza ich zasięgiem. W tej sytuacji można zaprezentować dobrą wolę na swojej stronie internetowej, na swoim facebookowym profilu czy przez podjęcie dyskusji na forach.

Po trzecie, nie kłam. Kłamstwo jeszcze bardziej może pogrążyć naszą firmę w oczach klientów, którzy zwykle wyczują fałszywy komunikat. Wszyscy specjaliści zgodnie przyznają, że lepszym rozwiązaniem jest przyznanie się do czasem niewygodnej prawdy.

Po czwarte, nie atakuj. Często łatwiejsze wydaje się wytoczenie procesu o zniesławienie niż przyznanie się do winy. Jest to działanie szczególnie niebezpieczne. – Agresja zawsze zwraca się przeciw agresorowi. Sympatia obserwatorów przesuwa się w kierunku atakowanych – podkreśla Adam Łaszyn.

Po piąte, staraj się być przygotowany. Podstawową cechą kryzysu jest jego nieprzewidywalność. Pewnych sytuacji można jednak uniknąć poprzez odpowiednie planowanie i przewidywanie. Przygotowanie pozwoli także na szybką mobilizację kompetentnego zespołu, wybór właściwej strategii i zorganizowane działanie, zarówno w obszarze operacyjnym, jak i w komunikacji. Trzeba być gotowym na wszystko.

Jak radzić sobie w takich sytuacjach i jak wykorzystać kryzys na swoją korzyść… o tym wszystkim pisze Szymon Baranowski w swoim tekście. Polecamy!

Na zdjęciu: Centrum Atrium (fot. Christa Richert)

Wykorzystując nową modę na spędzanie wolnego czasu w centrach handlowych, centra te tworzą strategie marketingowe służące ich przemianie w obiekty rozrywkowo-kulturalne. Od niedawna organizują śluby i wystawy, już niedługo mogą zaprosić do szkół i przedszkoli. Doktor Grzegorz Makowski, socjolog z Instytutu Spraw Publicznych, autor książki „Świątynia konsumpcji. Geneza i społeczne znaczenie centrum handlowego” w wywiadzie na temat pierwszego w Polsce ślubu w centrum handlowym stwierdza, że to dopiero początek zmian.

Wielkie centra handlowe są efektem przemian ekonomicznych i mentalnościowych okresu po II Wojnie Światowej. Choć pierwsze próby tworzenia jednolitej przestrzeni handlowej datować można na drugą połowę XIX wieku, to jednak prekursorzy centrów handlowych – domy towarowe – nie tworzyły jeszcze „przestrzeni totalnej”, zmieniającej sposób tworzenia przestrzeni miejskiej. Powojenny boom konsumpcyjny, wspierany przez przejście z protestanckiej etyki oszczędzania do zaakceptowania kredytu, przeorał ludzką świadomość. Do tej pory dominował bowiem koncept „robienia zakupów” – czasochłonnej, mało przyjemnej, ale koniecznej czynności. Zastąpił go model „bycia na zakupach”, a więc kolejnej czynności rozrywkowej, możliwej do wykonywania w wolnym czasie.

Silesia City Center (SCC) jest niekwestionowanym liderem w pustoszeniu miasta. Okazuje się jednak, że problemy Katowic powstały po części na życzenie władz samorządowych, które wciąż nie potrafią z ulicy Mariackiej zrobić centrum, a slogan zamieszczony na stronie internetowej www.mariacka.eu „…to my jesteśmy centrum tego miasta”, to wciąż tylko pobożne życzenie a nie fakt. Są jednak w Polsce miasta, które pomimo prężnie działających rynków i deptaków, mają podobne problemy.

O tym, gdzie faktycznie jest centrum miasta, decydujemy jednak my. Codziennie wybieramy miejsce zakupów, miejsce spotkań z przyjaciółmi i w końcu miejsce spędzania czasu wolnego. Nikt nam nie przenosi centrum. To my je wskazujemy. Inna sprawa, że o nasze „głosy” usilnie zabiegają specjaliści od marketingu.

Więcej na ten temat w tekstach:
- „Centrum handlowe – nie tylko do handlowania?” Moniki Szymańskiej (brief.pl z 8-01-2009)
- „Centrum życia?” Moniki Szymańskiej (brief.pl z 20-02-2009)
- „Sprzedawcy Marzeń” Wojciecha Kozłowskiego („Style” nr 14)
- „Centrum handlowe jako przestrzeń władzy” Bartłomieja Kozka (zielonawarszawa.blogspot.com)

Będzie to niezwykły program rozrywkowy utrzymany w realiach szalonych lat 70 i 80. W trakcie wieczoru przeniesiemy się w kolorowy świat ery disco i muzyki pop. Profesjonalna grupa taneczna i aktorzy w pełnej charakteryzacji i kostiumach, zaprezentuje widowiskowe i zabawne układy taneczne do znanych przebojów dyskotekowych. Czeka nas naprawdę niezapomniany show!

Wieczór w klimacie dyskotekowym miesza w sobie dwa istotne elementy:
- Wystrój klubu w klimacie dyskoteki z „Gorączki Sobotniej Nocy”, charaktreyzacja i stylizacja uczestników i obsługi, odpowiednia muzyka, prowadzący
- obecny we własnej osobie John Travolta, pokazy układów tanecznych disco i najwieksze gwiazdy tamtych czasów.

Konkursy muzyczne, taneczne, wokalne oraz różnorodne przebrania dla uczestników wpłyną na szybką integracje grupy. W trakcie wieczoru zostanie zaprezentowany, przygotowany specjalnie na tę okazję, układ choreograficzny do znanego przeboju.

Program przewidziany jest na minimum 50 osób. Optymalną godziną rozpoczęcia jest 20-21, ale w tej kwestii dostosujemy się do Państwa potrzeb. Jeśli zaś idzie o zakończenie… niech zabawa trwa do białego rana!

Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Pozyskanie domen stało się bardzo łatwe dzięki umożliwieniu przez NASK rejestracji domen przez jej partnerów. Przekroczenie granicy 2 milionów domen to duża zasługa registratorów. Posiadanie własnego adresu w Internecie stało się ważnym elementem prowadzenia biznesu, stąd większość domen .pl należy właśnie do przedsiębiorców. Z ponad 720 tysięcy abonentów posiadających dwa miliony domen .pl liczne grono stanowią także osoby, które traktują adres WWW wyłącznie jako inwestycje. Liczą, że atrakcyjną domenę będzie można w przyszłości z zyskiem sprzedać.

Mały JibJab i świąteczny dance Zobaczyć możecie tutaj.

By nagrać imprezę, nie potrzeba talentu, tylko niezbędnej wiedzy operatorsko-montażowej i wprawy.

Zacznijmy od matematyki i analizy potrzeb:
- na 3 minutowy klip potrzeba ok 120 dobrych, różnorodnych ujęć.
- na taki klip potrzeba ok. 300-400 ujęć, by było z czego montować.
- nie muszą być długie, wystarczy by miały po 3-4 sekundy i coś się w nich działo.
- ilośc to jedno a drugie co na nich jest.

Jakie są plany?
1 plan ogólny przedstawiających sytuację i nic więcej.
2 plan pełny (pokazujące całą postać) tu widzimy co się dzieje.
3 plan amerykański (do ok. kolan) tu widzimy relacje miedzy ludzkie.
4 plan średni (średnio do pasa) zaczynamy zawracać uwagę na destykulację mimiką twarzy itp.
5 plan bliski (popiersie) emocje i gesty
6 detal

Zależnie od tematu: na te 120 ujeć, potrzeba zaledwie ok 5 planów ogólnych, trochę więcej pełnych i amerykańskich, z najbliższych budajesz cała resztę.

Przykład: weźmy sobie dmuchany balon do wspinaczki.
Jak go kręcisz w jednym ogólnym ujęciu to choć by niewiem co się tam działo nie dasz go w filmie nie dłużej niż 3 sekundy i nie ma go z czym zmontować – temat się kończy.

Kompleksowe podejsćie do danego tematu przedstawia się następująco :
1 Plan ogólny, (wszystko z tego samego miejsca)
2 wspinający się plan pełny
3 asekurujący plan pełny
4 średni wspinającego
Podchodzisz (inna perspektywa)
5 bliski wspinającego
6 bliski asekurującego
7 detale rąk na uchwytach
8 detal twarzy wspinającego
9 bliski twarzy asek. ( spojrzenie gest)
zmieniasz miejsce
10 Kibicujący dwa plany
12 wspinający filmowany przez asek.
13 bliski ściąganie liny
zmieniasz miejsce, nowe ujęcie
14 conajmniej dwa plany, jak następny zawodnik się przygotowuje
15 i bardzo ważne – zjeżdżanie na koniec – amerykański lub pełny
16 najważniejsze z całego mat jego emocję po zjeździe blisko.

Dla zaawansowanych można dorzucić kilka szwenków między wspinającym a asekurującym
- szybka panorama po balonie pokazująca wysokość
- plan kombinowany pionowo z dołu pokazujący wysokość
- …kilka przestrzeń dla chętnych (artykuł o tym był wcześniej)

Wyszło ok 20- 25 ujęć z których możesz zbudować całą scenę ok 30 sekund i gwarantuję Ci, że będzie dynamicznie. Na to poświęcisz na zdjęciach góra 5 – 10 min.

Reasumując lekcji nr 1, plany szerokie nie posiadają absolutnie dynamizmu. Dopiero od średni i bliski to dynamizm!!!
Na koniec NIE CHODZIMY Z KAMERĄ – na zdjęciach wydaje się fajne, na montażu idzie do kosza!!!

Autor:
Grzegorz Liwiński i Piotr Celmer

Dziś każdy chce (i może!) być filmowcem. Kamery dostępne są już nie tylko jako samodzielne urządzenia – filmować możemy aparatami fotograficznymi, telefonami komórkowymi, kamerkami internetowymi… Można poszaleć.

Bez zrozumienia, czym jest głębia ostrości, nie przeskoczysz też kolejnego etapu swojej przygody z filmowaniem. Autor wideoaktywni.pl pisze: „Przyznaję, że nie musisz wiedzieć, czym jest głębia ostrości i jak ją wykorzystywać, by kręcić filmy, ale skoro trafiłeś na mojego bloga na pewno filmowanie jest dla Ciebie czymś więcej niż bezrefleksyjną chwilą od wciśnięcia przycisku rec do wyłączenia kamery.”

Od razu też dodaje, że większość filmów, które kręcimy, to filmy na których duża (jak największa) głębia ostrości jest pożądana. I właśnie taką ostrość dają kamery amatorskie. Są jednak sytuacje, w których głębię ostrości warto regulować. I wtedy z pomocą przychodzi nam internetowy poradnik.

Postawiliśmy w niej przede wszystkim na intuicyjną obsługę, czytelny lay-out, maksymalizację przydatnych informacji oraz łatwość w ich odnajdywaniu. Znajdziecie tam przede wszystkim dział oferta, który – podzielony na dwie kategorie – stanowi kompendium wiedzy o Hardwork Communications i o tym, co robimy. Dział ten zresztą będzie cały czas rozwijany – cały czas bowiem i my się rozwijamy. Zajrzyjcie koniecznie do Gotowych Produktów – znajdziecie tam opisy wszystkich imprez i wydarzeń, które mamy w ofercie i które możemy przygotować dla Was w bardzo krótkim czasie. W dziale Event Marketing umieściliśmy zaś wszystko to, co dotychczas udało się nam zrobić i co możemy uszyć na miarę Waszych potrzeb.

Na stronie nie zabraknie także informacji o naszej firmie oraz o Blue Ocean Agency, czyli naszej marce produktów incentive. Zresztą… nie ma sensu czytać o tym, co tam możecie znaleźć, skoro możecie sami to sprawdzić na www.hardwork.pl

No i cały czas pracujemy nad wersją anglojęzyczną. Ale dajcie nam chwilkę na jej zapełnienie, ok?

Strona Prady wygląda ładnie, ale zakupów na niej nie zrobisz...

Prada, jak wiele innych producentów dóbr luksusowych, jeszcze dwa miesiące temu jak diabeł święconej wody unikało prowadzenia sprzedaży on-line. A i teraz pozwala na zakup tylko akcesoriów, a nie ubrań. Prada nie jest zresztą sama – Marc Jacobs, amerykańska marka będąca własnością francuskiego koncernu LVMH Moet Hennessy Louis Vuitton w tym tygodniu rozpoczęła dopiero pierwsze rozmowy na temat możliwości sprzedaży on-line.

Przed startem nowej strony, Marc Jacobs sprzedawał na niej jedynie swoją ekskluzywność, z odpowiednimi zdjęciami i oprawą. Brakowało jednak koszyka e-zakupów, który umożliwiłby dostanie rzeczy tam prezentowanych. Przykładowe inne marki: projektant butów Jimmy Choo i dom mody Hugo Boss sprzedają co prawda swoje rzeczy przez internet, ale to zupełnie od niedawna.

Dlaczego więc – zastanawia się B. Neild – liderzy rynku couture są tacy zapóźnieni, jeśli idzie o modne bycie w e-biznesie? „Sprzedawać czy nie sprzedawać on-line, oto jest pytanie” – komentuje dla CNN analityk rynku dóbr luksusowych Marshall Cooper, CEO w LuxuryBrandNetwork.com. – „Marki luksusowe mogą utrzymywać swoje wysokie ceny, dzięki tworzeniu aury wokół swoich prodyktów. W internecie stworzenie odpowiedniej aury jest po prostu dużo trudniejsze„.

Kerry Potter, redaktor magazynu „Elle” twierdzi, że wśród domów mody panuje bardzo duża podejrzliwość co do internetu z powodu obawy o „erozję image’u”. „Bardzo powoli odkrywają zalety sieci” – twierdzi, dodając przy tym, że wiele różnych czynników sprawia, że marki muszą na nowo przemyśleć swoje podejście do sieci internet.

Net-a-porter to serwis, otworzony w Londynie w 2000 roku przez dziennikarkę modową Natalie Massenet. Dziś można w nim kupić ponad 300 luksusowych marek. Sama Massenet podkreśla, że trafiła w lukę stworzoną przez magazyny modowe, które mówiły ludziom co należy kupować, ale nie mówiły gdzie. Net-a-porter wypełnia oba te zadania. „Dzięki temu tworzymy miejsce, gdzie konsumenci mający mało czasu, mogą otrzymać informacje na temat mody ale także kupić konkretne produkty” – powiedziała magazynowi „Fortune”. Jej biznes się udał. W kwietniu 2010 Massenet sprzedała swoją stronę szwajcarskiej firmie zajmującej się dobrami luksusowymi Richemont za 78 milionów dolarów.

Co więc czeka marki luksusowe? Czy muszą przejść do sieci? Czy straci na tym ich wizerunek? Czy może zarabiać będą inni dystrybutorzy, kupujący od producentów ich produkty? Odpowiedzi na te pytania znaleźć można w oryginalnym tekście „Why the Devil doesn’t buy Prada online„.